Betancuria

Betancuria is een piepklein wit dorp, diep weggestopt in een groene vallei in de bergen van Fuerteventura. Ruim vier eeuwen lang was het de hoofdstad van het eiland, en toch is het vandaag de kleinste gemeente van alle Canarische Eilanden. Palmbomen, een fraaie oude kerk en stille straatjes maken het tot een van de meest pittoreske hoekjes van de archipel.

Het werd in 1404 gesticht door de Normandische ridder Jean de Béthencourt, die het zijn naam gaf. Hij koos deze beschutte vallei in het binnenland met opzet, om haar zoete water en vruchtbare grond, maar vooral omdat een verborgen plek ver van de kust enige bescherming bood tegen de piraten die deze wateren teisterden.

Het plan van de verborgen vallei werkte nooit helemaal. Europese en Noord-Afrikaanse kapers bereikten Betancuria meer dan eens, en in 1593 trof een aan de kaper Xabán Arráez toegeschreven rooftocht het stadje en legde het in puin. De grote kerk van Santa María werd geplunderd en later in de zeventiende eeuw herbouwd, terwijl het klooster van San Buenaventura aan de rand van het dorp als een dakloze schil achterbleef die er nog altijd staat.

Ondanks de rooftochten bleef Betancuria tot 1834 de hoofdstad van het eiland, toen de zetel van de macht naar Antigua en later Puerto del Rosario verhuisde. Het dorp hield simpelweg op met groeien, en daarom is het oude hart zo gaaf bewaard gebleven. Het historische centrum is beschermd, en de kerk, de kloosterruïne en het kleine archeologiemuseum vertellen het hele verhaal op korte loopafstand.

Lang voor de verovering was Fuerteventura het land van de Majos, zijn inheemse volk, en werd het door een lange stenen muur dwars over het eiland in twee koninkrijken verdeeld. Net buiten Betancuria eren twee torenhoge bronzen standbeelden de laatste inheemse koningen, Guise en Ayose, door de overlevering herinnerd als heersers van de twee helften, Guise in het noorden en Ayose in het zuiden.

De vallei rond het dorp is kaal, vulkanisch en begraasd door geiten, en die geiten geven Fuerteventura zijn beroemdste product: de Majorero-kaas, de eerste Spaanse geitenkaas met een beschermde oorsprongsbenaming. Combineer die met gofio, het geroosterde meel dat sinds de tijd van de oorspronkelijke bewoners een Canarisch basisvoedsel is, en je proeft het eiland op zijn meest traditionele.

Begin bij de kerk van Santa María in het hart van het dorp, volg dan het weggetje naar de dakloze ruïnes van het Convento de San Buenaventura en het kapelletje ernaast. Bezoek het archeologiemuseum voor het verre verleden van het eiland, en rijd omhoog naar de Mirador de Guise y Ayose voor de twee koningen en een weids uitzicht over de vallei. Houd onderweg de lokale Majorero-kaas in de gaten.